Bardzo dobre recenzje NOCY WENDIGO

Antologia opowiadań OBLICZA GROZY jakiś czas jest już na rynku, a i zaczynają pojawiać się recenzje tejże książki. Czytelnicy sporo uwagi poświęcają również premierowemu na polskim rynku opowiadaniu Grahama Mastertona – NOCY WENDIGO. Pozwalamy sobie opublikować kilka fragmentów tyczących się bezpośrednio opowiadaniu Brytyjczyka ze zbioru OBLICZA GROZY. A tych, którzy książki jeszcze nie posiedli, zachęcamy do zakupu!

Opowiadanie chwyta od pierwszych słów za twarz, potem lekko ją wykręca, tak że usta mimowolnie się otwierają i w tej pozycji trzyma ją do końca. Choć jest to prosta historia, to jednak dziwnym zbiegiem okoliczności od miejsca, w którym się zaczyna czytamy ją trzymając prawą kartkę tak by niespostrzeżenie ją przewrócić i nie stracić na moment akcji.

— Moznaprzeczytac.pl

Napięcie narasta niczym w rasowej powieści sensacyjnej. Seria nadzwyczajnych morderstw, jakie mają miejsce w jednym z pokrytych śniegiem, cichych miasteczek „na północ od trzydziestego piątego równoleżnika”, nie może być dziełem człowieka – Masterton wprowadza zatem paranormalnego bohatera, który na nieco ponad 30 stronach nieco wstrząśnie racjonalnym światem. A robi to w sposób przyjemny w odbiorze, z zastosowaniem płynnego języka, bez skupiania się na mało istotnych detalach, czyli jak w rasowym opowiadaniu być powinno.

— Horror Online

Długie i bardzo dobre opowiadanie. Sporo plusów, między innymi za kreację bohaterów i klimat historii – małe miasteczko, zima, las… Z całą pewnością jeden z lepszych kawałków Mastertona z rodzaju short fiction.

— FB Książki, które trzeba przeczytać


Recenzja książki SUSZA

To nie pierwszy raz, gdy spod pióra Grahama Mastertona wychodzi powieść katastroficzna, jednak od premiery ostatniej jego książki w tym gatunku minęło już grubo ponad 30 lat. Na nasze szczęście Brytyjczyk postanowił powrócić do tej tematyki. Tym razem, zainspirowany wydarzeniami, które miały miejsce w USA w 2012 roku, autor wziął na warsztat klęskę suszy.

Akcja osadzona została w San Bernardino w Kalifornii, gdzie od wielu miesięcy nie spadła ani kropla deszczu, a mieszkańcom dokuczają prawie 40-stopniowe upały. Nieracjonalna polityka lokalnych władz doprowadza do sytuacji, w której politycy decydują się odciąć dopływ bieżącej wody do wybranych dzielnic. Pierwotnie planowany „system rotacyjny”, mający traktować wszystkich obywateli równo w obliczu kryzysu, szybko okazuje się być picem na… nomen omen wodę. Gubernator Halford Smiley ma bowiem plan by podzielić swój okręg na lepszych i gorszych, w wyniku czego gdy biedni ludzie umierają z pragnienia, bogaci nawadniają swoje pola golfowe, popijając najdroższe drinki. Jak można się domyślić, szybko doprowadza to do buntów i zamieszek. Fala morderstw, gwałtów i kradzieży przetacza się przez ulice Kalifornii.

Masterton nie byłby sobą, gdyby w obliczu nakreślonego globalnego problemu nie skupił się na dramacie jednostki. Martin Makepeace, były marine, a obecnie pracownik socjalny, musi pomóc swojemu synowi niesłusznie oskarżonemu o gwałt na młodej dziewczynie (opisany w mocnej scenie przywodzącej na myśl pierwsze rozdziały „Walhalli” czy „Czarnego anioła”). Ojciec robi dla swojego dziecka to co potrafi najlepiej – siłą wydostaje go z więziennego konwoju. Jego czyn doprowadza do starcia z brutalną i agresywną korporacją najemników, wynajętą przez Gubernatora do zaprowadzenia porządku. Martin może tylko uciekać, a celem jego podróży jest tajemnicze jezioro, ukryte rzekomo gdzieś w Parku Narodowym Joshua Tree.

Autor umiejętnie łączy w „Suszy” wątki katastroficzne z dramatycznymi oraz tymi, które wyróżniają jego rasowe thrillery. Powieść od początku trzyma w napięciu nie tylko ze względu na przerażającą, realną grozę opisywanej klęski ekologicznej, ale także z powodu licznych, wybuchowych scen, w których główny bohater bierze udział. Spektakularnych akcji jest tu sporo i chętnie zobaczyłbym kiedyś tę książkę przeniesioną na duży ekran.

Masterton nie spieszy się do konkluzji – zanim to nastąpi, przeczołga Martina przez wiele trudnych sytuacji. Autor nie boi się portretować dramatycznych i wzruszających sytuacji, ale oszczędzę Wam szczegółów, by nie psuć przyjemności płynącej z lektury. To bardzo dobra powieść, z gatunku którego brak doskwierał mi bardzo w bibliografii Mastertona. Są tu wyraziści bohaterowie, zwroty akcji, sceny erotyczne i nieustanne napięcie, przez które ciężko odłożyć książkę z powrotem na półkę.

Autor recenzji: Piotr Pocztarek
Wydawnictwo: Albatros

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 400

Format: 12,5 x 19,5

Ocena recenzenta: 8/10

Recenzja książki INFEKCJA po raz drugi

Kto by przypuszczał, że w 2014 roku do rąk polskich czytelników
trafi kolejna powieść z serii Manitou? Zresztą nawet sam Graham
zadeklarował kiedyś definitywne zakończenie tego cyklu wraz z wydanym w
2010 roku "Armagedonem". Jak widać upływ czasu zweryfikował jednak
poglądy autora i ku mojej uciesze pojawiła się "Infekcja".

W
kolejnym starciu z magią rdzennych mieszkańców Ameryki naszemu
milusińskiemu jasnowidzowi towarzyszyć będzie epidemiolog Anna Grey.
Wystarczy zestawić tytuł powieści ze specjalizacją pięknej pani profesor
i przepis gotowy. To właśnie za pomocą zabójczego wirusa ma się dokonać
odwieczna zemsta Algonkinów na białym człowieku. Ludzie giną w
makabrycznych okolicznościach, zjawiska nadprzyrodzone stają się
codziennością, a w sam środek tego szaleństwa wrzuceni zostają nasi
bohaterowie. Na Harrym nie robi to zbytniego wrażenia, ale dla Anny
będzie to prawdziwa próba charakteru.

Cykl "Manitou" zajmuje w mym
sercu szczególne miejsce, ponieważ od niego wszystko się zaczęło. Każda
kolejna książka (niekoniecznie napisana przez Grahama), poruszająca
tematykę Indian jest teraz dla mnie czymś wyjątkowym. Jednakże
"Infekcja" jest już szóstą odsłoną tej serii i jednocześnie drugim
tomem, do którego mam małe ale.

Magia czerwonoskórych wydaje się być
w rękach Grahama tematem rzeką i niewyczerpanym źródłem pomysłów na
kolejne książki. Dlaczego więc już po raz drugi autor posiłkuje się
ciemną stroną mocy z zupełnie innej bajki? Jakoś to wszystko dziwnie
było ze sobą powiązane. Traci przez to wątek braci, jak i samej historii
związanej z ich plemieniem. Poza tym to pierwszy raz, kiedy zabrakło
Misquamacusa i Śpiewającej Skały. Przecież tak nie można.

Kolejna
sprawa, to zbyt częste przemycanie do składowych cyklu wątków
katastroficznych. Jak widać Graham wyszedł z założenia, że każdy kolejny
tom musi być napisany z większym rozmachem. Tylko po co, skoro "Ducha
zagłady" i tak nic nie jest w stanie przebić. Wystarczy mniejsze grono
ludzi i niewielki skrawek ziemi aby było wspaniale, jak choćby w
genialnej "Zemście Manitou".
Według mnie, z niektórych składowych tej
serii mogłyby powstać dużo ciekawsze, odrębne projekty, a potyczki
Harry’ego z Misquamacusem wiele by na tym nie straciły.

Pomimo
tych drobnych niedociągnięć książka mi się podobała. Jak to u Mastertona
bywa, jest energetycznie i krwiście, od pierwszych stron jesteśmy
świadkami makabrycznych zdarzeń, a niektóre pomysły autora są naprawdę
odjechane. Zakończenie jest również całkiem niezłe i nie sprawia
wrażenia pisanego na kolanie. Nie pogniewałbym się jednak, gdyby
"Infekcja" była dłuższa, a ścieżki głównych bohaterów zbiegły się o
wiele wcześniej.

Czy powstaną kolejne książki z tej serii? Zapewne
tak, chociaż zasadność takiego ruchu niekoniecznie do mnie przemawia. W
każdym razie "Infekcję" polecam.

Autor recenzji: Rafał Prokopowicz
Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 344

Format: 13,5 x 21,5

Recenzja książki IMPERIUM

Minęło blisko ćwierć wieku od momentu kiedy na anglojęzycznym rynku ukazała się ostatnia póki co powieść historyczna Grahama Mastertona. „Imperium” trafiła nareszcie na polski rynek za sprawą wydawnictwa Albatros. Są książki na które warto jest tyle czekać. Na szczęście „Empress” jest jedną z nich.

„Imperium” to osadzona u schyłku XIX wieku epicka opowieść o Lucy Darling, siedemnastoletniej córce sklepikarza z Kansas, która marzy o wielkim, arystokratycznym świecie bogaczy, przepełnionym wystawnymi balami, sutymi obiadami i szeroko pojętym przepychem. W wyniku szalonych zbiegów okoliczności Lucy staje się właścicielką dobrze prosperującego szybu naftowego, przebojem wdzierając się do tak zwanego „towarzystwa”. Piękna dziewczyna rozkochuje w sobie kolejnych bogaczy, ale najlepiej dogaduje się z Henrym Carsonem, który jest na najlepszej drodze by w przyszłości zostać władcą klejnotu w koronie brytyjskiej – Indii.

Zanim Lucy Darling wejdzie jeszcze wyżej, na sam szczyt hierarchii, będzie musiała stawić czoło wielu przeciwnościom losu. Pogoń za szczęściem ma bowiem swoją cenę i jest ona bardzo wysoka. Dziewczyna, która ma wszystko, w każdej chwili może stracić majątek, honor czy rodzinę. Lucy będzie zmuszona podjąć kilka dramatycznych decyzji, które na zawsze zmienią jej życie. I do końca nie wiadomo czy na lepsze czy na gorsze.

Masterton bardzo misternie tka fabułę tej 560-stronicowej powieści. Książka jest bogata w detale, ciekawe opisy i bardzo trafne porównania. Autor zabiera nas w podróż do USA, Anglii i malowniczych, pachnących orientalnymi przyprawami Indii. Trudno uwierzyć, że sam nigdy tam nie był – tak realistyczne są jego opisy. Również bohaterowie to bardzo mocna strona „Imperium”. Postaci jest tutaj sporo, niektóre pojawiają się tylko na moment, ale odegrają w fabule istotną rolę. Sama Lucy to kolejna doskonale wykreowana bohaterka w dorobku Brytyjczyka. Jak Graham wielokrotnie udowodnił, postacie kobiece w jego powieściach są niezwykle prawdziwe, złożone i barwne. Jak on to robi?

„Empress” to opowieść o dążeniu do pieniędzy i władzy, pełna smutku i zgorzknienia, namiętności i tajemnic. Autor świetnie sobie radzi z akcją osadzoną w samej końcówce XIX wieku, czyniąc historię jeszcze bardziej interesującą. Prawda jest taka, że z powieściami historycznymi Masterton radzi sobie równie dobrze co z horrorem, a często nawet po prostu lepiej. Nie inaczej jest i tym razem – „Imperium” to jedna z najlepszych sag w dorobku Brytyjczyka. Chociaż brak jej wielkiego rozmachu (opowiada zaledwie o kilku latach z życia Lucy Darling), ma wszystko co niezbędne by opowiedzieć historię. Historię, w której rzadko jest miejsce na happy end, szczęście jest tylko pozorne, a każda decyzja może mieć nieodwołalne konsekwencje.

Autor recenzji: Piotr Pocztarek
Wydawnictwo: Albatros

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 560

Format: 12,5 x 19,5

Ocena recenzenta: 9/10

Recenzja książki INFEKCJA

Wydany w 2010 roku „Armagedon” miał być pożegnaniem z kultową serią „Manitou”, od której wielu dzisiejszych horroromaniaków zaczynało swoją przygodę z literaturą grozy. Wielu fanów zdążyło już zatęsknić za sztandarowym bohaterem wykreowanym przez Grahama Mastertona – Harrym Erskinem. Na szczęście autor zmienił zdanie – w zeszłym roku zapowiedziana została „Infekcja”, będąca kolejną częścią legendarnej sagi. Pod pewnymi względami to jednak zupełnie nowa odsłona „Manitou”.

„Infekcja” podzielona jest na dwie wyraźne części, które na zmianę przeplatają się ze sobą, by złączyć się w finale. W pierwszej poznajemy nową bohaterkę, utalentowaną epidemiolog Annę Grey, pracującą w szpitalu w St. Louis nad niebezpiecznym wirusem. Niebawem ludzie zaczynają zapadać na tajemnicze dolegliwości – wymiotują krwią, mają majaki i umierają w męczarniach. Ofiarą pada też życiowy partner Anny, David, co tylko motywuje lekarkę do wytężonej pracy. Szybko okazuje się, że tajemnicza choroba przenoszona jest przez pluskwy, ale ma swoje podłoże w świecie nadprzyrodzonym.

Druga część powieści przedstawia nam starego dobrego Harry’ego Erskine’a, jasnowidza-naciągacza, utrzymującego się z przepowiadania przyszłości starym i bogatym mieszkańcom Miami. Po kilku potyczkach ze swoim nemezis – Misquamacusem, Harry’emu ani śni się ponownie stawać w szranki z niebezpieczeństwem. Jego przeznaczenie ma jednak inne zdanie. Wspomniana plaga pluskiew przenosząca morderczą chorobę to sprawka dwóch potomków przerażającego indiańskiego szamana. Synowie Misquamacusa postanawiają kontynuować krucjatę swojego ojca i sprowadzić na Stany Zjednoczone zagładę, mającą być zemstą za odebranie ziemi jej rodowitym mieszkańcom. Anna i Harry w pewnym momencie będą musieli stawić czoła niebezpieczeństwu i zmierzyć się z przeszłością, której konsekwencje można zaobserwować do dziś.

Pod względem konstrukcyjnym „Infekcji” najbliżej do czwartej części sagi, czyli do „Krwi Manitou”. Tam też mieliśmy do czynienia z krwawymi dolegliwościami, które okazywały się skutkiem przymierza indiańskim demonów z innymi, bardziej współczesnymi białemu człowiekowi. W tym przypadku jest podobnie – oprócz synów Misquamacusa do głosu dojdą też inne nadprzyrodzone zjawiska, w tym przerażające zakonnice zwiastujące tytułową infekcję. Ich aktywność potrafi wrzucić czytelnikowi ciarki na plecy.

Powieść jest dostatecznie długa, poprowadzona dobrze i z odpowiednim tempem. Autor zdecydował się na wprowadzenie balansu pomiędzy opisami i dialogami, odnajdując w tej kwestii złoty środek. Fani z pewnością ucieszą się z powrotu kultowego bohatera, który obok Jima Rooka jest jednym z dwóch najbardziej popularnych postaci kiedykolwiek wykreowanych przez brytyjskiego mistrza horroru. Cieszą także drobne nawiązania do pierwszego tomu – legendarnego „Manitou” z 1975 roku. Aż trudno uwierzyć, że ta historia ciągnie się już prawie 40 lat!

„Infekcja” to dobra powieść, którą docenić powinni szczególnie miłośnicy poprzednich książek z Harrym Erskinem w roli głównej. Szkoda tylko, że w powieści nie znalazło się miejsca dla Misquamacusa, Śpiewającej Skały, Amelii Crusoe czy większych nawiązań do poprzednich części, ale cóż, takie są prawa rynku  – nie można przecież przytłoczyć nowych czytelników, nie obeznanych z poprzednimi odcinkami. Jednak nawet pomimo braku tych elementów najnowszy horror Mastertona to kawał solidnej roboty i kolejna ciekawa przygoda, która zadowoli fanów literatury grozy.

Autor recenzji: Piotr Pocztarek
Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 344

Format: 13,5 x 21,5

Ocena recenzenta: 8/10

Recenzja książki ŚPIĄCZKA

Kiedy w zeszłym roku „Śpiączka” pojawiła się na anglojęzycznym rynku została ciepło przyjęta i zebrała stosunkowo entuzjastyczne recenzje. Podsycało to tylko oczekiwanie na polską premierą, przekładaną od września ubiegłego roku. W tegoroczne Walentynki otrzymaliśmy jednak upragniony prezent, a „Community” za sprawą Wydawnictwa Albatros stanęła wreszcie na księgarskich półkach. Czy warto było czekać?

Michael i Natasha ulegają wypadkowi w rejonie Gór Kaskadowych. Wracająca samochodem para zostaje staranowana przez inny pojazd. Mężczyzna odzyskuje przytomność w tajemniczej klinice znajdującej się u podnóża malowniczo położonej góry Shasta. Okazuje się, że Michael długo pozostawał w śpiączce, a po przebudzenia doznał niemal całkowitej amnezji. Nie może przypomnieć sobie praktycznie żadnych szczegółów ze swojej przeszłości, na dodatek lekarze i jego rodzina przekonują go, że naprawdę nazywa się Gregory Merrick.

Mężczyzna zostaje ulokowany w pobliskiej osadzie Trinity, gdzie ma zamieszkać z piękną i seksowną Isobel. Terapia trwa, ale Michael z czasem odzyskuje szczątki pamięci. Z jakiegoś powodu nie podoba się to ani lekarzom, ani społeczności niewielkiej osady. Wydaje się, że wszyscy skrywają tutaj jakąś tajemnicę. Wokół Michaela szybko dochodzi do nadnaturalnych, nieprawdopodobnych wydarzeń.

Zawiedzeni będą ci, którzy po „Śpiączce” oczekiwali typowej dla twórczości Mastertona brutalności i krwi. „Community” to spokojne i nastrojowe ghost story, zbliżone bardziej do powieści w stylu „Muzyki z zaświatów”. Michael stopniowo odkrywa prawdę o swojej przeszłości, teraźniejszości oraz przyszłości, a każde kolejne fakty stają się coraz bardziej nieprawdopodobne. Jest w tym wszystkim nuta melancholii, generalnie powieść czyta się więc szybko i dobrze.

Z drugiej strony, „Śpiączka” składa się w większości dialogów. Przeważnie są one dobrze skonstruowane, zabrakło mi jednak większej liczby opisów, aby lepiej wczuć się w tajemniczy klimat osady Trinity.

Nie zawiodą się fani mastertonowskiego seksu – chociaż powieść pozbawiona jest makabry, autor zamieścił gdzieniegdzie soczyste opisy erotyczne. I ponownie, są one ekscytujące, jednak zastanawiam się, czy bez nich książka cokolwiek by straciła. Być może są wrzucone nieco na siłę, ot tak, żeby były.

Być może jako zatwardziały fan mocnych horrorów spod pióra Mastertona nie umieszczę „Śpiączki” w swoim rankingu TOP10 powieści tego wspaniałego autora. Trzeba jednak przyznać, że Graham starł się jak mógł by utrzymać tempo i rozsiać gdzieniegdzie mylące tropy. Jeśli nie uda się Wam ich rozszyfrować, być może odbiór powieści będzie lepszy. Nie odbierajcie tylko książki w kategoriach horroru, bo to nie tylko mylące ale i krzywdzące. Miejscami „Community” to nostalgiczna opowieść o miłości i stracie, w której czuć autobiograficzne echa wydarzenia, które zmieniło również życie samego Mastertona. A ta wartość dodana jest nie do przecenienia.

Autor recenzji: Piotr Pocztarek
Wydawnictwo: Albatros

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 316

Format: 12,5 x 19,5

Ocena recenzenta: 7/10

Recenzja książki PANIKA (Poltergeist)

Dziś mamy dla Was kolejną, tym razem nieco krótszą ale wcale nie mniej wnikliwą recenzję autorstwa Patryka Cichego, który postanowił wziąć na warsztat najnowszą powieść Grahama Mastertona – PANIKA. Gorąco zachęcamy do lektury.

Recenzja książki PANIKA

„Panika” to jedna z tych powieści
Grahama Mastertona, na którą najbardziej ostrzyli sobie ząbki polscy
czytelnicy. Autor wielokrotnie podkreślał w wywiadach i na spotkaniach z
fanami, że spora część fabuły osadzona zostanie w Puszczy Kampinoskiej i w
Warszawie. Brytyjczyka szczególnie zafascynowały lasy, a także to co działo się
w nich podczas II Wojny Światowej, ze szczególnym naciskiem na masakrę najświetniejszych
przedstawicieli polskiej inteligencji. Tak oto motywem przewodnim nowej
powieści zostało odczucie, jakiego doświadcza człowiek samotnie przemierzający
gęste leśne ostępy.

Bohaterem powieści jest Jack
Wallace, dobrze prosperujący restaurator o polskich korzeniach. Po śmierci żony
– Agnieszki – samotnie wychowuje on swojego syna Sparky’ego, dwunastoletniego
chłopca chorego na zespół Aspergera. Pewnego dnia Jack otrzymuje przerażającą
wiadomość – kolega Sparky’ego popełnił samobójstwo na obozie skautowym. Ofiar
jest zresztą więcej – jednocześnie życia pozbawiło się kilkunastu uczniów i
grupka opiekunów. Czy było to rytualne samobójstwo w ramach działalności sekty,
brutalne morderstwo, a może prawda jest daleko bardziej przerażająca? Szybko
okazuje się, że kilkadziesiąt lat wcześniej pradziadek Jacka odebrał sobie
życie w podobnych okolicznościach, w lesie w dalekiej… Polsce. Aby rozwiązać
zagadkę, Wallace będzie musiał wybrać się do nadwiślańskiego kraju, gdzie
czekać będzie na niego straszliwa, pradawna siła.

„Panika” nie jest typową
powieścią Mastertona. Próżno szukać tutaj wartkiej, pędzącej na łeb na szyję
akcji, autor nie podrzuca też na każdym kroku kolejnych ociekających krwią i
flakami zwłok (chociaż przyznaję, miejscami potrafi być brutalnie, abyśmy
przypadkiem nie zapomnieli, że to nadal powieść grozy). Więcej natomiast tutaj
budowania napięcia i nakreślania ponurej, mrocznej atmosfery, czemu służą
liczne opisy mrocznych wędrówek po leśnych ostępach. Autor sporo miejsca
poświęcił lasom i puszczom, skupiając się na takich detalach jak szeleszczące
liście czy wiatr w koronach drzew. Zabieg ten miał służyć opisaniu uczucia
osamotnienia i zagubienia, a także strachu przed nieznanym.

Masterton myli tropy i właściwie
do końca nie wiadomo, jaka tajemnicza siła kryje się w lasach, wywołując
nieokiełznaną panikę i popychając ludzi do samobójstwa. Czy to mitologiczny
bożek Pan czy może odpowiedź kryje się zupełnie gdzie indziej? Nie poznamy jej aż
do ostatniej strony, a nawet finał pozostawia odrobinę niedopowiedzenia (nie
mylić z niedosytem).

„Panika” to powieść powolna i
nastrojowa, kojarząca się bardziej z „Aniołem Jessiki” czy „Muzyką z zaświatów”
niż z klasycznymi powieściami jak „Rytuał” czy cykl „Rook”. Można w niej doszukać
się wyraźnie zarysowanego przesłania proekologicznego, co w twórczości
Brytyjczyka też jest raczej rzadkością. I chociaż wizyta w Polsce była tylko
krótkim przystankiem na trasie Jacka Wallace’a, a mroczne tajemnice II Wojny
Światowej zostały przez autora potraktowane raczej pobieżnie, to jednak
Masterton udowodnił „Paniką”, że nadal potrafi zaskoczyć powieścią oryginalną i
wymykającą się często powielanym schematom. Wszyscy spragnieni nieco innych
propozycji spod pióra Mistrza Grozy powinni zwrócić na tę powieść uwagę.
Zresztą, kto nie chciałby poznać niejakiego Komisarza Pocztarka, rozwiązującego
zagadkę tajemniczych zgonów w Puszczy Kampinoskiej?

Autor recenzji: Piotr Pocztarek
Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 316

Format: 13,5 x 21,5

Ocena recenzenta: 7/10

Recenzja książki OGRÓD ZŁA

„Ogród zła” to już ósma część przygód Jima Rooka, nauczyciela z West Grove Community College, który posiada specyficzny dar dostrzegania wszelkiej maści duchów, demonów i zjawisk nadprzyrodzonych. Graham Masterton stara się udowodnić, że jeden z jego flagowych bohaterów nie powiedział jeszcze ostatniego słowa, a jego perypetie nadal mogą być świeże i ciekawe. I chociaż pewnej wtórności nie dało się uniknąć, autorowi znów udało się zabrać czytelnika na śmiertelnie niebezpieczną przejażdżkę. Zupełnie nowa jest natomiast szata graficzna polskiego wydania – polski wydawca nie tylko zaprojektował nowy layout okładki, ale też użył innego, kremowego papieru.

Jim Rook wreszcie zestarzał się prawidłowo i ma teraz około 40 lat. Masterton kontynuuje pojedyncze wątki zaczęte w „Złodzieju dusz” – Tibbles nadal jest kotem a nie kotką, relacja z Summer, sąsiadką bohatera wciąż ma znamiona przelotnego romansu, a Jim co jakiś czas potrafi odzywać się do swoich uczniów bardzo… dosadnie. Widać w charakterze Rooka zaszły po prostu poważne zmiany i musimy się do nich po prostu przyzwyczaić.

Jak co roku Jim powraca do West Grove Community College, a nowy semestr wita go kolejną tragedią. Do sufitu klasy, gdzie mają odbywać się zajęcia Jima, przybita zostaje młoda, naga dziewczyna. Dookoła ciała przygwożdżone zostaje natomiast osiem białych, perskich kotów. Ofiara zostaje zidentyfikowana jako córka Jima Rooka, o której istnieniu bohater nawet nie wiedział. Morderstwa oczywiście zaczynają się powtarzać, a każde z nich jest częścią tajemniczego rytuału, mającego dać ludziom to, o czym każdy z nich marzy. Brakującym elementem układanki jest Jim i jego nadprzyrodzony talent. Czy nauczyciel ulegnie pokusom tajemniczego pastora Silence’a i weźmie udział w tworzeniu raju na ziemi? A może zamiast tego rozpęta się prawdziwe piekło?

Jim Rook w „Ogrodzie zła” staje prawdopodobnie przed największym złem, z jakim do tej pory miał do czynienia – będzie musiał zmierzyć się nie tylko z potężnymi demonami, ale także z prawdziwą Apokalipsą, podczas której trupy wstają z grobów i dosłownie zalewają ulicę rozszarpując żywych na kawałki. Na dodatek sprawa staje się dla niego niezwykle osobista, a w efekcie nauczyciel będzie stanie przed największym moralnym dylematem w swoim życiu.

O stylu Grahama nie ma co się rozwodzić – to nadal ten sam autor, którego książek nie można odłożyć od ponad 40 lat. „Ogród zła” jest napisany po prostu świetnie. Fani horroru nie powinni poczuć się zawiedzeni – książka jest brutalniejsza i mroczniejsza niż poprzednie części cyklu i trzyma w napięciu już od pierwszego rozdziału. Każdy z nich kończy się zresztą ciekawym cliffhangerem, dlatego ciężko jest po prostu przestać odwracać kolejne strony. Chociaż to już nie ten sam Rook co kiedyś, to jednak Masterton cały czas pozostaje taki, jakim go pokochaliśmy. A to najlepsza rekomendacja by udać się do księgarni i zostać świadkiem najcięższej przeprawy, jaka do tej pory czekała na nauczyciela z West Grove Community College.

Autor recenzji: Piotr Pocztarek
Wydawnictwo: Albatros

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 336

Format: 12,5 x 19,5

Ocena recenzenta: 9/10

Recenzja książki DZIEDZICTWO MANITOU po raz drugi

Nie ma sensu po raz kolejny przypominać, jak ważną postacią jest w naszym kraju Graham Masterton. Sam fakt wydania przez Replikę antologii Dziedzictwo Manitou, w której Polscy pisarze ślą mu literackie ukłony, świadczy o ogromnym wpływie. We wstępie Robert Cichowlas zapowiada świeże spojrzenie na treści, stylistykę i konstrukcje fabularne, często odnajdywane w bibliografii angielskiego pisarza. Obietnicy dotrzymano jedynie częściowo.

Zbiór otwiera Teufelschwanx, krótkie opowiadanie Jacka Rostockiego. Grupka skorych do bitki pseudokibiców postanawia niekonwencjonalnie rozwiązać spór z kontr kibicami. Przywołują pradawnego demona Tojfelszwanca (cóż za rubaszny przydomek), by skutecznie rozprawił się z konkurencją. Skutki okazują się niespodziewane. Tekst czyta się przyjemnie, jest napisany żywo, z dużym poczuciem humoru i nie można mu wiele zarzucić. Autor zawarł nawet lekki komentarz do mentalności „kiboli” i ich skłonności do pretekstowej przemocy. Problem leży gdzie indziej – nie bardzo rozumiem jaki związek ma to opowiadanie z Mastertonem. Owszem, tematyka demonologiczna to dla niego chleb powszedni, ale nie oznacza to, że historia o jakimś tam demonie musi od razu być trafionym hołdem. Czyżby było nawiązaniem do jakiegoś konkretnego, nieznanego mi utworu?

Następny tekst jest dużo lepszy i bardziej rozbudowany. Młody autor, Paweł Waśkiewicz, zaskoczył mnie dojrzałością warsztatu oraz kreacją nastroju. Akcja Godziny wołu przenosi nas w śnieżne obszary Japonii, gdzie Roman, młody Polak, przyjeżdża, aby zrelaksować się na nartach. Zamiast spokojnego urlopu, znajdzie aż nazbyt prawdziwą miejscową legendę o duchu przemierzającym pobliską dolinę. Jak poprzednio, nie za bardzo wiadomo jak ta historia ma się do Mastertona. Wprawdzie pisał również o duchach w obcych krajach, ale gdyby przeczytać opowiadanie w innym kontekście, to nazwisko mogłoby się w ogóle nie nasunąć. Waśkiewicz chyba także o tym wiedział, umieszczając w tekście bezpośrednie odniesienie do powieści Tengu, bo inaczej związek z twórczością Brytyjczyka byłby niewielki.

Nieco jaśniej robi się w przypadku Drapiącego psy, w którym polskie miasto zostaje dotknięte plagą psów atakujących ludzi. Szybko okazuje się, że odpowiedzialny za całą sytuację jest dantejski demon, Graffiacane, biorący odwet za zwierzęce cierpienie. Ten rzeczywiście ciekawy pomysł nie został jednak należycie wykorzystany. Opowiadanie kończy się zbyt szybko, marnując swój ogromny potencjał. Czyta się dobrze, ponieważ ma specyficzny, trochę przerysowany styl, humorystycznie podkreślający umowność. Na przykład, wejście do tajnego księgozbioru ukryto na osiedlowej siłowni. Żartobliwa zdaje się również aluzja do patrona antologii: puenta stanowi uwspółcześnienie fragmentu klasycznego Manitou. Wątpliwa to jednak decyzja, bo przywoływana tutaj scena jest chyba najgorsza w debiutanckim horrorze Mastertona.

Za kurtyną Piotra Mirskiego to znacznie ostrzejsza jazda. Opowiada historię studentki-striptizerki, która pakuje się po uszy w kłopoty, przyjeżdżając służbowo do tajemniczej posiadłości. Przeżyje tam straszną przygodę, a mocne wrażenia nie oszczędzą również czytelnika: silna obsceniczność, okraszona dodatkowo siarczystymi przekleństwami, zwieńczona zostaje sadystyczną puentą. Adekwatne tło stanowi ciężka muzyka rockowa, co nie dziwi, zważywszy, że Mirski pisuje ponoć teksty dla zespołu death metalowego, a w tym gatunku obrazoburcze treści wydają się na porządku dziennym. Pojawia się również kąśliwa, być może nawet obraźliwa satyra na temat geeków, ale radziłbym ją traktować raczej z przymrużeniem oka, zamiast się oburzać. Ponownie, stopień pokrewieństwa z twórczością Mastertona to dla mnie niewiadoma, ale lektura jest przednia.

Kazimierz Kyrcz Jr. jest dobrze znany jako współautor kilku powieści i zbiorów opowiadań w duecie z Robertem Cichowlasem, Zakładnicy fikcji to jednak jego samodzielne dzieło. I być może przydałaby się tu współpraca, bo wykorzystał możliwości fabularne tylko częściowo. Historia nietypowego przebiegu spotkania autorskiego ma bardzo dobry początek. Niestety potem następuje rozczarowująca druga połowa, kiedy okazuje się, że autor nie wiedział jak rzecz rozwinąć i zakończyć. Czytało się nieźle, ze względu na dobry warsztat Kyrcza, ale pozostało wrażenie niedosytu, wzmagane dodatkowo przez fakt, że związek z brytyjskim mistrzem jest pobieżny: ot, ktoś wymienia go z nazwiska, i tyle.

Miłą odmianą jest Czarny lęk pada Jacka Piekiełko. Autor snuje wątek niewyjaśnionych morderstw popełnianych w małej irlandzkiej wsi. Akcję zaś umieszczono w bliżej nieokreślonej przeszłości. Choć po raz kolejny nawiązanie do wiadomego pisarza nie jest jasne, opowiadanie okazuje się jedynym z najlepszych w zbiorze. Może właśnie ze względu na brak współczesnych realiów, zabobonne lęki mieszkańców wydały mi się przejmujące, a cała historia bardziej niesamowita i nastrojowa. Mimo, że to jego debiut w druku, cieszy wysoka sprawność językowa Piekiełka. To obietnica sporego talentu.

Pod pseudonimem „Rob Kayman” zobaczymy pisarza pojawiającego się na kartach Dziedzictwa Manitou również pod prawdziwym nazwiskiem. Nie miał powodu by się kryć, ponieważ Tak blisko, nieważne jak daleko stanowi jeden z najlepszych tekstów. Głównym bohaterem jest Wiktor, nie mogący pogodzić się z tragiczną śmiercią żony. Jego emocjonalna rekonwalescencja zbacza na dziwne tory, gdy spotyka młodą dziewczynę, będącą jej sobowtórem. Mężczyzna próbuje przelać na Kasię nagromadzone uczucia. Realistyczny początek stopniowo nabiera oniryczności, owocując lekturą, od której trudno się oderwać. Tajemniczy pan Kayman dokonał tego, na co liczyłem: stworzył dzieło nie tylko bezpośrednio przywołujące opowiadanie Żal, ale także obdarzone własną osobowością, stanowiące niemal idealną wypadkową inspiracji i inwencji.

Michał Stonawski podobnie skonstruował Pośpiech jest dobrym doradcą, nawiązanie do Bestii pośpiechu, jednego z moich ulubionych opowiadań, a także do znakomitej powieści Wizerunek zła. Niestety, tym razem zamysł autora nie rozwinął się tak dobrze. Krótka opowieść o Danielu, chłopaku od dziecka obawiającym się, że karą za opieszałość będzie odpłynięcie z prądem rzeki, ma ciekawy początek, a akcja szybko nabiera tempa. Szkoda, że puentę tak łatwo przewidzieć. Takie ostentacyjne wywoływanie skojarzenia z innym twórcą stanowi jednak ogromny minus, bo znajomość Bestii… znacznie ułatwia odgadnięcie zakończenia. Niemniej, dobre pióro Stonawskiego sprawia, że opowiadanie czyta się bardzo lekko.

Aleksandra Zielińska, jedyna kobieta w zestawie, lśni jako autorka najlepszego polskiego utworu, a zarazem najdłuższego, bo Lidka to niemal nowela. Dwie młode studentki wprowadzają się do kawalerki, licząc na dobre warunki do nauki. Szybko okazuje się, że puszczany na cały regulator thrash metal, którym dziewczyny są katowane zza ściany, to najmniejszy z problemów. Ważniejsze staje się pytanie: dlaczego mieszkający po sąsiedzku metalowiec z takim uporem chce się zabić? A jeszcze ciekawsze – dlaczego mu się to nie udaje? Zielińska, posługując się wiarygodnymi dialogami i rozbudowanymi opisami przemyśleń głównej bohaterki, stworzyła mroczne, a jednocześnie podszyte zgryźliwym humorem studium uzależnienia i jego krwawych konsekwencji. Czego ten nałóg dotyczy, zdradzić nie mogę, dodam tylko, że zamiast z Mastertonem, Lidka skojarzyła mi się raczej z twórczością mistrza horroru z północy, Johna Ajvide Lindqvista. Poza tym, jestem głęboko przekonany, że żadne opowiadanie grozy o „ścieżce dźwiękowej” autorstwa zespołu Slayer nie może być złe.

Piotr Pocztarek znany jest głównie jako internetowy publicysta, redaktor magazynu Grabarz Polski, a przede wszystkim oddany wielbiciel Grahama Mastertona oraz współautor książki Masterton. Opowiadania. Twarzą w twarz z pisarzem. Tutaj zaś zaprezentował próbkę swojego talentu literackiego. Dosłownie próbkę, bo Zaułek to jedno z krótszych opowiadań, nie ustępujące jednak większości pod względem poziomu. Historyjka o z pozoru zwyczajnej ślepej uliczce, w której z niezrozumiałych powodów kolejni ludzie odbierają sobie życie, z mrocznego kryminału przemienia się w gorzką przypowieść o pokucie. Pocztarek dokonał tego, czego w tym zbiorze ze świecą szukać: odniósł się do charakterystycznej metody pisarskiej swojego idola, polegającej na błyskawicznym tworzeniu wizerunku danej postaci w umyśle czytelnika, za pomocą porównań ze znanymi osobistościami. Użyte przez autora skojarzenie z pewnością będzie zrozumiałe dla widzów rozkochanych w horrorze. Ten hołd złożony dylogii o Katie Maguire, przypomnianej niedawno powieścią Upadłe anioły, zaostrza apetyt na następne, oby znacznie dłuższe historie w wykonaniu tego obiecującego pisarza.

Trochę zawodzi natomiast Miskamakus Krzysztofa T. Dąbrowskiego. Już sam tytuł bezpośrednio przywołuje nieugiętego szamana, Nemezis bohaterów cyklu Manitou. Jednak w dalszej części opowiadania te nawiązania mnożą się aż nadto. Zaczyna się niewinnie: facet porzucony przez dziewczynę, w towarzystwie złośliwego kocura pogrąża się w żalu rzęsiście zakrapianym alkoholem. Kiedy zgadza się zaopiekować małym dzieckiem, szybko zaczyna popadać w obłęd. W jego mieszkaniu pojawiają się rywalizujące ze sobą postaci z książek Mastertona i wciągają skacowanego nieszczęśnika w szaleństwo, w którym horror miesza się z komedią, a hołd z parodią. Fabuła jest tu zdecydowanie na drugim planie, a w pewnym momencie gra konwencjami zyskuje samoświadomość, osiągając wręcz poziom metafiction. Choć nie można Dąbrowskiemu odmówić ogromnej plastyczności opisu, co w takim psychodelicznym tekście jest nieodzowne, by w ogóle dało się go przeczytać, nie miał on jasno określonego pomysłu na Miskamakusa. Strachu oczywiście nie uświadczymy ani odrobiny, a humor także nie wydaje się zawsze najlepszej próby. Muszę więc niestety uznać opowiadanie za jedno z mniej udanych. Gwoli ścisłości: nadal jest to kawałek porządnej prozy, ale oczekiwałem więcej.

Ponowną zwyżką formy jest Opus Magnum Dawida Kaina, jedno z opowiadań naprawdę budzących strach. Gdy rozchwytywany muzyk-ekscentryk znika w niewyjaśnionych okolicznościach, wielbiciel postanawia go odszukać za wszelką cenę. Tego wątku niestety nie dopracowano: śledztwo prowadzone na własną rękę przez zagorzałego fana jest całkowicie liniowe i nieprawdopodobne. Autor położył nacisk raczej na styl i niepokojący nastrój, zamiast na precyzyjną konstrukcję oraz dbałość o realizm powyższych poszukiwań. Pogodziwszy się z tym mankamentem, przeczytałem opowieść z dużą przyjemnością. Choć obrzydliwa puenta, stawiająca znak równości pomiędzy pasją tworzenia a mordem, jest dość standardowa, i tak byłem pod dużym wrażeniem. Magnum Opus funkcjonuje znacznie lepiej na płaszczyźnie emocjonalnej, niż intelektualnej, co w literaturze grozy jest zawsze ważniejsze. I podczas gdy Miskamakus wywołał przesyt skojarzeń z Mastertonem, lektura opowiadania Kaina nie dała mi ani jednego.

Jeszcze wyżej poprzeczkę podnoszą Ofiary duetu Robert Cichowlas i Łukasz Radecki. W czasie lektury nieraz przeszedł mnie dreszcz, nie tylko ze względu na umiejscowienie akcji. Zimową nocą starszy pan dzieli się z nieznajomą w pociągu swymi wspomnieniami o II Wojnie Światowej. Okazuje się, że tajemnicza kobieta trzyma w zanadrzu o wiele straszniejszą opowieść, w której on sam nieświadomie odegrał ważną rolę. Pasażerka jest także o wiele starsza, niż na to wygląda… Należy powiedzieć wprost: tak to się robi! Obaj panowie postarali się, ponieważ nie tylko urozmaicili konstrukcję, myląc tropy poprzez przesunięcie narracji ze staruszka na jego współpasażerkę, ale także umiejętnie przeprowadzili gradację napięcia. Ofiary zaczynają się partią przejmująco chłodną, przechodzącą powoli w grozę, a ostatnie strony są wręcz nieodparcie smutne. Pojawia się tutaj również pewien świetnie znany fanom Brytyjczyka aztecki demon, ale który konkretnie, to już należy przekonać się samemu. Jest to jeden z jaśniejszych punktów książki.

Na deser pozostawiono nam to, co dla wielu czytelników będzie najcenniejsze: premierowe opowiadanie angielskiego mistrza we własnej osobie. Chyba nikogo nie zdziwi, że Obserwator to najlepszy tekst w Dziedzictwie Manitou. Historia bierze swój początek w krainie fantazji: dziewczynka o imieniu Fiona obsesyjnie rozmyśla o baśniowej Roszpunce, dopatrując się ich wzajemnego podobieństwa. Żyje w oderwaniu od ludzi, za towarzystwo mając jedynie matkę, która bezustannie przekonuje ją o tym, że jest najpiękniejszym dzieckiem na świecie. Dlatego nikt nie powinien jej oglądać, bo mógłby z zawiści ją skrzywdzić. Gdy Fiona odkrywa przez przypadek, że tak naprawdę jej twarz jest potwornie zdeformowana, postanawia wziąć sobie do serca mamusiną mądrość życiową: piękno jest w oku patrzącego. Konsekwencje będą opłakane. Inaczej, niż zazwyczaj, Masterton nie położył nacisku na potworną jatkę – choć krwi nie brakuje – ale na nastrój. Z początku beztroski, kojarzący się z dziecięcą igraszką, potem niepokojący, następnie straszny, zakończenie zaś okazuje się przygnębiające. Wiarygodnie opisał dziecięcą logikę, która każe traktować wszystko dosłownie, tworząc opowiadanie o konstrukcji podobnej do swego odrażającego klasyka, Erica Paszteta. Co ciekawe, w tej antologii inspirowanej jego pisarstwem, sam Masterton nawiązał do klasycznej baśni, po raz pierwszy spisanej przez braci Grimm. Jak wiadomo, nie stronili oni od makabry, a ich twórczość posłużyła jako punkt wyjścia niejednej opowieści grozy. Tym samym całe przedsięwzięcie Repliki zatoczyło krąg.

Mam problem z ogólną oceną Dziedzictwa Manitou. Żeby go rozwiązać, musiałbym przyznać dwie noty. Pierwsza, za poziom poszczególnych tekstów, byłaby wysoka. Cieszy bardzo młody wiek sporej części autorów – blisko połowa z nich to osoby zaledwie po dwudziestce, pozostali są weteranami polskiej sceny. Smuci za to deficyt kobiet, wszak osamotniona Zielińska stworzyła najobszerniejsze i najlepsze dzieło. Kto wie, jak reprezentowałaby się ta kolekcja koszmarów, gdyby wyrównano również proporcje płci? Planując podobny projekt, warto byłoby mieć to na uwadze, przecież wiele z pań to zagorzałe fanki Mastertona.

Druga ocena natomiast należy się za antologię samą w sobie, a właściwie jej zgodność ze złożoną we wstępie obietnicą hołdu. Choć jest dedykowana mistrzowi, często musiałem głowić się nad konkretnymi opowiadaniami. Zgoda, nie jestem najwybitniejszym „mastertonologiem”, ale czytałem dziesiątki jego książek, a i tak nie wszystkie nawiązania zrozumiałem. Jeśli jest skierowana do osób znających twórczość pisarza na wyrywki, należy zastanowić się jak liczna jest ta grupa. Skoro Dziedzictwo… okazuje się pozycją aż tak elitarną, komu można ją polecić, żeby mógł odczuć pełną satysfakcję?

Niezależnie od odpowiedzi, na pewno przypadnie do gustu tym, którzy szukają po prostu dobrych opowieści z gatunku horroru. Mam jedynie nadzieję, że jeśli kiedyś w przyszłości zostanie nam zaserwowany podobny koktajl, jego składniki będą wymieszane w innych proporcjach. 

Autor recenzji: Patryk Cichy
Wydawnictwo: Replika
Rok wydania: 2013
Liczba stron: 344
Format: 14,5 x 20,5
Ocena recenzenta: 7,5/10